France, links and Scotland

Het is al weer een tijdje geleden dat ik mijn weblog heb bijgewerkt, dus is het tijd voor een update. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het produceren van mijn 'getto' artikelen over Frankrijk. In totaal heb ik drie artikelen geschreven (2 in Calais en 1 in Parijs) en 2 soundslides gemaakt. Vooral over de soundslides ben ik erg tevreden. Hier is de link om mijn artikelen te lezen en de soundslides te bekijken:

http://medianet.djh.dk/sites/international/eitw/2006/france

Aankomende zondag (30 april) ga ik voor mijn afstudeerproject 2 weken naar Schotland. Daar ga ik een aantal artikelen schrijven over Poolse immigranten. Schotland heeft jaarlijks namelijk duizenden immigranten nodig om haar economie gezond te houden. Er is gewoon erg veel werk dat niet benut wordt. Uiteraard kan ik hier nog veel meer over vertellen, maar dat lezen jullie binnenkort wel aangezien ik het nu nogal poepie druk heb.

Groetjes,
Poelie

French student demonstrations against CPE

“Liberté la Sorbonne, liberté la Sorbonne!!! Dit was een leus die dinsdagmiddag 21 september vaak te horen was tijdens de studenten demonstratie tegen een wetsvoorstel van de Franse regering. De zogenaamde CPE-wet moet een einde maken aan de torenhoge Franse jeugdwerkloosheid.

Wanneer dit voorstel een echte wet wordt hebben werkgevers het recht om jongeren binnen twee jaar zonder enige reden te ontslaan. Het idee van de regering is dat deze werkgevers nu eerder mensen aannemen omdat ze er ook makkelijker vanaf kunnen. De studenten daarentegen zien helemaal niets in deze onzekerheid. Door middel van demonstraties willen ze het de regering duidelijk maken dat CPE niet door de beugel kan. “Retrait du CPE” staat hier dan ook op een spandoek geschreven (zoiets als “Trek de CPE terug”).

De ME was dinsdag (net als alle andere dagen) in grote getallen aanwezig in de buurt van de Universiteit ‘La Sorbonne’. Met politiebusjes probeerden ze de 2000 studenten de toegang tot de universiteit te ontzeggen. Hoewel ze daarvoor verfbommen, appels, hele hekwerken en wijnflessen moesten trotseren, wisten ze daarin te slagen. Het lukte ze zelfs om 2 tot 3 relschoppers te arresteren. Daarnaast plaagden ze een beetje terug door middel van traangas. Zelf heb ik dit goedje ook mogen uittesten door het in te ademen en het is nu niet bepaald ‘fijn’. Het slaat gigantisch op je keel en je ogen; niet erg prettig dus.

Veel relschoppers, journalisten en fotografen waren echter voorbereidt op deze actie van de politie en waren uitgerust met gasmaskers en duik-/skibrillen.

Het hele feest begon rond 15.00 uur en was omstreeks 18.30 uur afgelopen. Politie in burger leide iedereen aan het begin van de avond weg van de universiteit om zo de rust te laten terugkeren.

Meer foto’s zijn uiteraard te zien op mijn fotosite onder de link 'Euroviews'.

Groetjes vanuit Parijs,
Poelie

Calais: hide and seek between refugees and the police

Stoerheid ten top dat hele Euroviews project!!! Eerst maar eens bij het begin beginnen. Afgelopen vrijdag (10 maart) ben ik per vliegtuig vertrokken vanuit het ijskoude Denemarken richting het ‘zonnige’ Frankrijk. Nu viel de zon wel mee maar na aankomst op het vliegveld in Parijs moest ik wel even een enorme schok verwerken; de buitentemperatuur was namelijk boven de 10 graden Celsius en voor mij als ‘Hollandse Deen’ is dat wel even wennen.

Het weekend heb ik in Parijs doorgebracht met de familie van mijn Franse vriendin Clémence Fouquet. Mijn ‘one-night-in Paris’ (zoals Paris Hilton) heb ik goed doorbracht. Met bijna de gehele vriendengroep van Sarah (de 18-jarige zus van Clémence) ben ik vrijdagavond wezen clubben in het centrum van Parijs. Erg aan te raden!

Maandagochtend ben ik per trein vertrokken naar Calais in het noordwesten van Frankrijk. Hier proberen elke nacht honderden vluchtelingen uit Azië (oa. Afghanistan, Pakistan, Iran, Irak en ‘Koerdistan’) en Afrika (oa. Somalië en Ethiopië) zichzelf in vrachtwagens te verstoppen die op de veerboot wachten naar Engeland. Met zelfgemaakte, vlijmscherpe mesjes snijden ze het zeil van de vrachwagens open en klimmen daarna in de laadruimte. Eenmaal binnen plakken ze het zeil weer dicht met tape. De methode blijkt te werken want meerdere vluchtelingen gebruiken hem.

Al in de trein richting Calais werd ik geconfronteerd met de vluchtelingen. Twee donkere jongens (waarschijnlijk Somaliërs) werden door drie politiemannen langdurig ondervraagd en gefouilleerd. Waarschijnlijk gebeurt dit vaker want geen van de medepassagiers keek op of om!

Na aankomst in Calais heb ik mijn hostel opgezocht (dat 200 meter van het strand lag!) en heb even over het strand gelopen om foto’s te maken van de reusachtige veerboten die varen tussen het Franse Calais en het Engelse Dover. Hier is een foto van de Franse variant:

Na Calais te hebben verkent en wat plannen in mijn hoofd te hebben gemaakt, ben ik terug gegaan naar het hostel om te slapen. Om geen last te hebben van het gesnurk van andere gasten had ik speciaal een eenpersoonskamer gehuurd. Maar rond 02.00 uur ’s nachts word ik plotseling wakker van een geluid dat me toch wel erg bekend voorkomt. “Neeeeee, alsjeblieft niet, laat het niet waar zijn!!!” In de kamer naast me was iemand aan het snurken en de muur tussen onze kamers kon het meest irritante geluid ter wereld niet tegenhouden ;(

De volgende dag (dinsdag) ben ik de stad in gegaan en heb vlak bij het havengebied contact gelegd met een groep jonge vluchtelingen uit Iran en Afghanistan. Na het smerige avondeten van de hulporganisatie ‘Secours Catholique’ heb ik met twee vriendelijke Iraniërs ( de 22-jarige Korosh en de 29-jarige Abotalb) die avond de route gelopen die zij normaal gesproken in het holst van de nacht lopen.

Omdat de vluchtelingen toch moeten wachten tot de meeste vrachtwagenchauffeurs slapen, rusten ook zij een beetje uit. Pas na twaalven komt het hele vluchtelingencircus in beweging.

Mijn twee nieuwe Iranese vrienden wilden pas rond 00.40 uur richting de vrachtwagens vertrekken. Op het moment dat wij onze schuilplaats op een bouwplaats verlieten, stopte er plotseling een personenauto met daarin drie forse politiemannen. “Show me your ID or passport”, schreeuwde er eentje. Vanzelfsprekend konden de twee vluchtelingen geen ID tonen. De normale procedure zou dan ook zijn dat zij die nacht in een politiecel hadden moeten doorbrengen. Op het moment dat ik de politieman vertelde dat ik uit Nederland kwam en ik hem mijn paspoort gaf, verschoot zijn gezicht bijna van kleur. Hij schrok echt! “What are you doing with these two guys in the middle of the night?!” vroeg hij na een tijdje met een verbaasd gezicht. Het leuke was dat hij ons alledrie liet gaan, zodat Korosh en Abotalb die nacht weer een kans hadden om naar Engeland te vluchten. Na dit voorval heb ik mijn hostelkamer maar opgezocht om niet nog meer in de problemen te komen.

De volgende dag kwam ik de twee jonge mannen echter weer tegen in Calais. Dankzij het grote kabaal van een grote vechtpartij tussen groepen Afghanen en Somaliërs kon die nacht niemand naar Engeland vluchten. Beide groepen wilde namelijk in dezelfde vrachtwagen klimmen. De politie was dankzij het kabaal snel ter plaatsen om alle vluchtelingen te arresteren.

’s Middags wandelde ik nog even rond om wat laatste foto’s te maken toen ik een groepje Somaliërs tegenkwam. De jongen op de foto's heet Drogba en is 16 jaar!!!

Het is echt onvoorstelbaar dat zij in deze ‘scheepsbouwvallen’ kunnen wonen. Als je tot zo iets in staat bent, wil je wel heel erg graag naar Engeland!

Mijn verblijf in Calais was echt heel intens. Een echte levenservaring die ik niet zo snel meer zal vergeten, want welke andere West-Europese jongen van 20 jaar brengt nu een paar dagen door met vluchtelingen waar bijna niemand naar omkijkt?! Terwijl ik met groepjes vluchtelingen door Calais liep, kreeg ik dan ook vaak vreemde blikken toegeworpen.

Groeten voor nu en de volgende keer krijgen jullie gettonieuws vanuit Parijs ;)
Poelie

"Fasten your seatbelts"

Bonjour!!! This is your captain speaking. I would like to welcome you on flight DM 0233 from Billund to Paris airport Charles de Gaulle.

Oftewel, Euroviews gaat vanaf vrijdag echt beginnen en ik heb er echt ongelooflijk veel zin in. Samen met Kristin Luna en Helle Harbo Sørensen vertrek ik rond het middaguur naar Parijs. Met zijn tweeën reizen zij samen direct door naar het zuiden om vanuit Marseille en Corsica te berichten over de getto’s. Daarentegen blijf ik samen met Henrik Maninnen (die maandag pas komt) in Noord-Frankrijk hangen.

Gedurende deze twee weken overnacht ik in Parijs bij de ouders van een Franse vriendin van me die ik in Amerika heb ontmoet. Jammer genoeg is Clemence er zelf niet omdat ze op het moment in het Canadese Montreal studeert. Het voordeel voor mij is nu wel dat ik in haar bed kan slapen ;) en een kamer voor mezelf heb.

Mijn plan is om eerst het weekend in Parijs een beetje te acclimatiseren en maandagochtend een van de eerste treinen richting de vluchtelingen in Calais te pakken. Daar verblijf ik drie tot vier nachten in een hostel (gelukkig in een eenpersoonskamer, zodat ik niet wakker lig van het irritante gesnurk van andere gasten).

Donderdag of vrijdag ga ik weer terug naar Parijs om mijn twee andere artikelen te schrijven over overbewoning van de getto’s en discriminatie op de arbeidsmarkt.

Mijn docent Søren Dalsgaard loopt er de hele tijd op te hameren dat we bronnen moeten zoeken voordat we voor Euroviews op reis gaan. Jammer genoeg voor hem gaat dat een beetje lastig met vluchtelingen en werkloze mensen uit de getto. Die loop je gewoon tegen het lijf. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat de ouders van Clemence genoeg mensen kennen die eventueel weer andere mensen kennen (dus via via) die ik kan gebruiken in mijn artikelen. NO BIG DEAL, SØREN, I’LL BE JUST FINE ;)

Na twee weken Euroviews en Franse getto’s is het dan tijd om even mijn neus te laten zien in Nederland. En daar kijk ik ook heel erg naar uit. Lekker feesten met mijn vrienden en al mijn belevenissen vertellen. Maandagavond 27 maart vertrek ik vervolgens per Eurolines bus richting Denemarken om daar mijn artikelen uit te werken. De deadline voor mijn gehele productie staat gepland voor 6 april.

Als ik de gelegenheid heb zal ik jullie de komende twee weken op de hoogte houden van mijn Franse belevenissen.

Au revoir,
Poelie

Reisplannen Euroviews

Het ticket naar Parijs is inmiddels bij mij op de deurmat gevallen: Euroviews gaat nu echt beginnen ;) Van 10 maart tot 24 maart ga ik twee weken naar Frankrijk om te berichten over de Franse getto’s.

Hoe mijn programma er precies uitziet weet ik nog niet, maar ik ga in ieder geval naar Calais aan de westkust en de stad van de liefde: Parijs.

In Calais ga ik een verhaal schrijven over de honderden illegale vluchtelingen die dag in dag uit vrachtwagens proberen open te breken of te snijden. Op die manier proberen ze ongezien Engeland te bereiken. Genoeg interessante verhalen en mooie foto’s dus.

Na een aantal dagen reis ik weer terug naar Parijs om twee andere artikelen te schrijven. Mijn eerste gaat over de discriminatie die mensen uit de getto’s (veelal immigranten) ondervinden bij het zoeken naar werk. In Parijs is het niet ongewoon dat in sommige getto’s de helft van de beroepsbevolking werkloos is.

Mijn laatste verhaal gaat over de overbevolking van de getto’s in Parijs. In maart 2005 waren deze getto’s een tijdje in het nieuws omdat in korte tijd meerdere panden helemaal zijn uitgebrand. En spijtig genoeg zijn daar hele families (Afrikanen) om het leven gekomen omdat ze door overbevolking niet aan het vuur konden ontsnappen.

Na afloop van deze twee weken verlaat ik vrijdag 24 maart per trein Parijs om vervolgens het weekend in Nederland (lees Kesteren) door te brengen. Na drie of vier dagen laat ik Nederland weer achter me om mijn Franse belevenissen in Denemarken op papier (en Internet) te zetten.

Vanaf nu zijn jullie officieel geïnformeerd over mijn Euroviews plannen. Van harte gefeliciflapstaart ;)

Med venlig hilsen,

Poelie

Poelie visits København

Het is al weer een tijdje geleden dat ik (aan de meeste van jullie) iets van me heb laten horen. Daarom is het nu even tijd voor een update.

Afgelopen weekend (18 tot 21 feb.) heb ik doorgebracht in Kopenhagen (of København zoals de Denen het noemen). Zaterdagochtend ben ik samen met twee Amerikanen (Kristin Luna en Scott van Velsor) en een Schots meisje (Josie) vanuit Århus vertrokken voor een drie uur durende treinrit.

Direct na aankomst hebben we onze backpacks naar ons hostel gebracht dat trouwens heel dicht bij het centrum lag. Vrij snel zijn we met zijn vieren de stad ingetrokken voor een beetje sightseeing.

Omdat Kopenhagen in de Tweede Wereldoorlog niet gebombardeerd is staat de stad vol met oude historische gebouwen. Lkkr slenteren door kleurrijke straatjes en af en toe foto’s maken is dan helemaal gewelidg. Na de kleine zeemeermin (met zwaan) te hebben gezien, hebben we ons even opgewarmd in een klein en knus cafeetje (waar we op de barkeeper na de enige waren). ’s Avonds hebben we in het centrum nog een paar andere klasgenootjes opgezocht en zijn we met zijn allen wezen stappen.

Slapen in het hostel was nogal een hele opgaven omdat Scott en Josie hele bossen aan het omzagen waren met hun gesnurk.

Zondagochtend was het tijd om te brunchen met livemuziek. In een van de mooiste straatjes van Kopenhagen hebben we dit gedaan in een Jazzcafé.

Een bezoek aan Kopenhagen’s Christiania stond daarna op het programma. Deze wijk is een soort vrijstaat in Kopenhagen waar veel alternatievelingen wonen. Vergeleken met de rest van de stad is Christiania heel rommelig. Er is bijna geen bestrating, oude gebouwen zijn vervallen en er is overal graffiti. Maar dat laatste is nog best mooi. Zo liep ik tegen deze tags op. Als je het mij vraagt is het gewoon puur kunst!

’s Avonds heb ik samen met een aantal klasgenoten lkkr zitten schaften in een Mongools restaurant. Voor een betaald bedrag mocht je zo veel eten als je wilde. En daar heb ik dus ook goed gebruik van gemaakt ;)

Maandagochtend was het tijd voor wat serieusheid. Voor het vak economie gingen we op bezoek bij het International Presse Center. Best leuk om daar ook eens te zijn geweest, maar wel redelijk saai. Na drie uur stilzitten waren we vervolgens weer vrij om te doen en laten wat we zelf wilden ;)

Na een etentje bij een Turks restaurant (dat hetzelfde principe hanteerde als het Mongoolse restaurant) zijn we met de hele klas wat wezen drinken bij onze economiedocent Lars Erik Skovgaard; wat trouwens erg gezellig was.

Dinsdag was de laatste dag in Kopenhagen. Na een bezoek aan het Deense ministerie van Financiën (dat zo saai was dat bijna iedereen in slaap viel) heb ik samen met Michiel Drost en zijn vriendin een kort bezoek gebracht aan het Deens historisch museum (met gratis entree overigens). Omdat we de bus naar Århus moesten halen, zijn we in een half uur door het museum gescheurd (erg jmmr dat het zo snel moest, want de collectie was erg indrukwekkend – vooral het vikinggedeelte).

Woensdagmiddag heb ik mezelf trouwens opgegeven voor de Hospitality Club. Als gratis lid kan ik vanaf nu bijna overal ter wereld overnachten, zonder dat ik daar maar iets voor hoef te betalen. Daar staat tegenover dat andere leden van de Hospitality Club ook bij mij kunnen blijven slapen (maar ik ben niet verplicht om ze te accepteren, want weigeren is ook een optie)

Voor nu even genoeg. De volgende keer vertel ik jullie weer wat meer over mijn Franse plannen voor Euroviews.

Vi ses (groetjes in het Deens),

Poelie

Beware of the 'French' Ghetto's

Het thema voor mijn eerste reisperiode genaamd Euroviews is eindelijk bekend: GETTO’S! Echt een heel stoer thema al zeg ik het zelf. Met drie andere klasgenoten uit Amerika (Kristin), Zweden (Henrik) en Denemarken (Helle) ga ik half maart twee weken naar Frankrijk.

Althans dat is het land van bestemming dat onze leraar ons heeft gegeven. Wij proberen echter te proberen om Frankrijk om te ruilen voor Spanje of Portugal. We zijn namelijk bang dat onze artikelen over Franse getto’s een overkill wordt. De wereldpers heeft zich een tijdje terug namelijk al massaal op de Franse getto’s geworpen toen daar grote rellen plaatsvonden. En ik moet toegeven dat ik nog weinig tot niets weet van Spaanse of Portugese getto’s. Binnen niet al te lange tijd zal onze leraar zich definitief uitspreken over het land waar we heen moeten.

Ieder van ons groepje maakt in ieder geval een paar artikel (3 tot 4) over het leven / gebeurtenissen in een getto. We hoeven niet bij elkaar te blijven en kunnen allemaal een andere kant van ‘Frankrijk’ belichten.

Andere klasgenoten belichten voor Euroviews Italië, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Polen. Begin april zullen al onze artikelen op het Internet staan.

Ik heb er in ieder geval al erg veel zin in!